Derin İzler 1 - Karanlık vardır

Görmek istemediklerine açmalı ve bakmalı mı? Kötülük dillendirilip cisimleştirilince mi , üzerlerine iyilikle mi gidilince mi akıtılır? Derin izleri buradan açıyorum, buyrunuz...

Adımın laneti olacak; içine bakmaya, ardını görmeye, gerçeği öğrenmeye çokça meraklıyım. Nedir yani öğrenince olan ? Hani şunu demek istiyorum bardağın boş tarafı da gerçektir ama dolu tarafı iyi gelir. Çokça benzediğim belki de bu yüzden çokça eleştirdiğim bir yakınımının(!), yakınında olduğum saatlerin bir sınırı var. Çokça maruz kalırsam bırakın bardağı , dünyayı bile sadece boş tarafından görüyorum. Niye bunca etkiliyor beni derseniz (ben diyorum:) ona bakmak geleceğime bakıyormuşum denli korkutuyor beni. Çünkü benzerlikler ve bağlar, göz ardı edilemeyecek kadar. 

Okuduklarımdan öğrendim ki yalnız değilmişim, neredeyse tüm kız çocuklarının anne hesaplaşması varmış. Benim de bunun üstüne okumalarım, düşünmelerim ve korkularımı üst üste koysan koca kitaplığı doldurur diyelim ve bunu geçelim.

Karanlık vardır dedim, ona gelelim. Benim içim kopkoyuysa mesela, kötüye meyilliyim, çatık kaşlıyım, yanlışı seçtim, daha kötüye gidecek her şey vs vs... Hayat "iyi" beklentiler olmadan da yaşanır mı?

O zaman buyuralım absürdizm ve Albert Camus'ye. Camus, hayatın her zaman bir anlam sunmadığı, insanın aradığı cevapları bulamadığı bir dünyada da yaşamaya devam edebileceğini söyler. Sisifos Söyleni'nde, her defasında aşağı yuvarlanan kayayı yeniden yukarı taşımak zorunda olan Sisifos'u mutlu düşünmek gerekir çünkü yazgısını yüklenebilmektedir , bu hayatın anlamsızlığına karşı yapılacak en anlamlı şeydir.

İsyan ; umutsuzluğun panzehiridir. Hayata meydan okuma gücü, insanı özgür kılar demiş mesela ve de çok güzel demiş. 

Büyük sorgulamalarda boğulmak yerine , küçük anların kıymetini bilmeli . Vicdan ideolojinin önünde gelir. Dürüstlük kusursuzluktan değerlidir de demiş.

Benim küçük anım,dünkü Sadağı yürüyüşü ve dost sohbetiydi , çok iyi geldi. Albert Camus her zaman ki gibi haklıydı:)

Sevgiler...