Koşmasaydım Daha Mutluydum

Murakami 'nin "Koşmasaydım Yazamazdım" kitabında; koşmak ve roman yazma arasındaki paraleleliklerinden yola çıkarak yaşam felsefesinden bahseder. Esas nokta, sevimsiz ve zor bir işi tekrar tekrar yapabilmenin dönüştürücü gücüdür. İrade, büyük dönüşümü gerçekleştiren o küçük adımları, her gün atabilme gücüdür.  "Acı kaçınılmazdır, ıstırap bir seçimdir". 

Benim koşma serüvenüm "Hak" şehrinde zorunlu hizmetimi yaparken başladı. "Sadece bilmek zorunda olanların bildiği" bir şehirde, yazı beklemek zorunda olmak ve daha bir sürü mental zorlukla boğuştuğum bir zamanda, oradaki yeşil sahaya gitmeye başladım. Niçin hiç hatırlamıyorum şimdi. Kulağıma müziği takıp kaplumbağa hızı sahada koşmaya başladım. Nihayet yaz tatili geldiğinde ;  duraksız dört tur atabilir hale gelmiştim. Şimdi bile, fotoğraflara bakınca; o yaz geçirdiğim dönüşümü çok net görürüm. Mental zorlukları, bedensel ızdırap ile gidermek işe yaradı.

O zamandan beri , bedensel yorgunluğun iyileştirici gücü, bildiğim tek terapi diyebilirim. Spor sırasında ne kadar zorlanmışsam, sonrasında o kadar tatmin. Ama o ilk adımı atmanın zorluğu, kendime koyduğum hedefin(yılda en az bir koşuya katıl mutlaka) huzursuzluğu hiç peşimi bırakmıyor. Uzun aralar ciddi mutsuzluk yaratıyor. Çokta iyi olmadığım koşma işinden çok "koşan kişi" olmayı seviyorum sanırım.  Bu işin ortası var mıdır ? Ben bulamadım...

Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu

"İnsan hareketlerinin çoğu , kendisinin daha sonra da sürekli yaşamaya devam edeceği önkoşuluyla ortaya çıkar, bu önkoşul ortadan kalkacak olursa da geriye hiçbir şey kalmaz."

"Dünyada gözyaşı dökülemeyecek üzüntüler vardır işte. Bunu kimseye anlatamayacağınız gibi , anlatsanız bile hiç kimsenin anlamayacağı türden şeylerdir. O üzüntü şekli hiç değişmeden , rüzgarsız bir gecede yağan kar gibi sessizce yüreğinizde birikir durur."

 

Kaderimde Tek Başıma Kalmak Vardır Belki de...

 

"İşte o an , Tsukuru nihayet her şeyi kabullenmeyi başarabildi. İnsanların yürekleri arasındaki bağ yalnızca uyum üzerinden oluşmuyordu. Aksine, bir yaradan diğerine daha derin bağlar oluşuyordu. Acı acıyla, kırılganlık kırılganlıkla yürekleri birbirine bağlıyordu. Elemli çığlıklar olmadan suskunluk, kan toprağa akmadan affediş, insanın içini lime lime eden kayıplardan geçmeden kabulleniş mümkün değildi. İşte bu, gerçek uyumun kökünde var olan şeydi."

"Hayır , serinkanlı olmadığım gibi , daima sebatkar duruşumu koruyor da değilim. Bu yalnızca bir denge sorunu, o kadar. Yüklendiğim ağırlığı taşıma odağımın sağına ve soluna, alışkanlıkla ustaca dağıtıyorum sadece. Başkalarının gözüne serinkanlılık olarak yansıyor olabilir. Fakat bu asla kolay bir iş değil. Göründüğünden daha zahmetli. Üstelik denge düzgün bir şekilde sağlansa bile, taşıma odağına yüklenen ağırlık zerrece azalmıyor." 

"Cennet, bir gün geliyor, yıkılıveriyordu. Her insan farklı hızlarda gelişir, ilerlediği yön de farklılaşır"

Renksiz Tsukuru'nun Hac Yolculuğu'dan...Bu kitap tam da zamanında olması gerekenleri söyledi , nedense hep böyle olur. Hayatta nasıl bir evreden geçiyorsam öyle bir kitap geçer elime. Kainatta bizi kucaklayan, tam da olması gereken şeyleri olduran ,mükemmel dengeye , Allah'a sonsuz şükürler olsun...